Fazla üzgünüm, seni düşünmek için bile fazla üzgünüm. Hatta bu üzüntü bir süre sonra gidiyor ve yerini bir boşluk alıyor; duygusuzluk. O kadar umursamaz bir hal alıyor ki bu durum. Peki bunu bu hale getiren kim? Bir insan nasıl kendini bu kadar hızlı bir şekilde bitirebilir?
Kendimi o kadar değersiz hissettiriyorsun ki... Bana çöp gibi olan davranışlarından bahsetmiyorum bile. Asla düşünmemeni, alıştım buna zaten. Ama yine de bir süre sonra benim de sabrım doluyor. Bendeki sınırını dolduruyorsun ve tahammül edilemez bir hal alıyor. Bir de beni her şeye gülüp geçen biri olarak görüyorsun ya hani, bence o da bugünden sonra değişecek. Beni ne kadar kırdığının farkında bile değilsin, senin yüzünden ne kadar duygusuz ve umursamaz bir hale geldiğimin. Güvenimi o kadar güzel kırdığının ve bunun belki de tekrar oluşamayacağının... Hani yapılmaması gerekenler listesinin hepsine artı işareti koydun, seni de tebrik etmek lazım tabi... Bu da büyük bir başarı.
Hep ben düşünüyorum ve bir zaman geliyor artık senin düşünmen gerekiyor. Neler yaptığına şöyle bir dönüp baksan diyorum, fena olmaz.
Bu sefer de ben senin kafanda soru işareti oluşturabilecek bir şey yaptım. Bakalım bu gece hangimiz uyuyamayacak?
Yorumlar
Yorum Gönder