İki Dakikalık - 1
Kendimi değiştirmem gerektiği düşüncesi aklımdan çıkmıyor, sanki insanlar sürekli bana bakıyor, beni izliyorlar. Bu kadar mı kötü gerçekten, fazladan birkaç kilo… İnsanların bakışları bu yüzden mi değişiyor ya da bu yüzden mi bana yaklaşmak istemiyorlar. Kafama koydum yapıcam, daha fazla bu şekilde devam edemem ne de olsa… Yalnızlık duygusundan nefret ediyorum, beni anlamayan insanlarla olmaktan nefret ediyorum.
Herkesten uzaklaştım bir yıl boyunca tanıdığım kimseyi
görmedim. Ailemle bile görüşmeyi kestim bu zamanda, yardım aldım. Bir doktordan
yardım aldım hatta bazı bölgelerimi düzelttirdim de. O doktorla tanışmam ise
kocaman bir tesadüftü. Ben daha fazla devam edemeyeceğimi düşündüğüm zamanda
çıktı o karşıma. Beden para bile almadı belki de acıdı bana, zaten zengindi
onun için bir hastanın ücretini vermemesi bir şey değiştirmeyecekti. Benim
içinse onun kestirip attığı ücret hayatım boyunca çalışıp kazanamayacağım kadar
fazlaydı. Ona her zaman borçlu kalacaktım, benden istediği her şeyi
yapabileceğimi söyledim ona…
Bir yıl boyunca neredeyse ondan başkasıyla görüşmedim.
Gidecek bir evim bile yoktu zaten. Bana evinin kapısını açtı. Her zaman kendi
kendime sorguladım bunu, bu kadar iyi bir insan olabilir mi diye. İlk önce
belirli ameliyatlar daha sonra beslenme programları ve spor… O odada ne kadar
acı çektiğimi bir daha unutabileceğimi sanmıyorum. O gün kendime bir söz verdim
bende. Bir daha asla eskisi gibi olmayacağım, bir daha yaptığım hataları
tekrarlamayacağım…
Yorumlar
Yorum Gönder