Bloggercı

Hep hayal ettim, sadece hayal ama hiç olmadı. Tam buldum sandım seni, yanılmışım. O tek bir kelimeyle yanılmışım. Çok sıcak, çok samimi gelmişti oysaki. Demek ki değilmiş. Üzgün müyüm, evet… Hayal kırıklığına uğradım mı, sonuna kadar. Ağlamak istiyor muyum, günler boyunca. Belki çok olmadı seni tanıyalı ama yine de… Niye bu kadar benzemek zorundaydık ki seninle, niye her şeyimiz bu kadar aynı olmak zorundaydı? Niye bu kadar iyi anlaşmak zorundaydık, güzel günleri aklımdan çıkaramayacak, dönüp dönüp tekrar düşünecek kadar… O beni sevmiyor Ne kadar ne yapsam da olmuyor O beni sevmiyor Ne yaparsam yapayım Olmuyor, yaklaşamıyorum Bilmiyorum, ne hissediyorum ne yapıyorum Anlam veremiyorum Hem sana hem de kendime Bilmiyorum ne yapıyorsun bana  Bilmiyorum, niye böyle yaptığımı, niye böyle olduğunu... Bu seferlik değil hep böyle sonlandığını... 

                                 Duygulardan Devam? Biliyorum yine yanımda değil, yine ona en çok ihtiyacım olduğu zaman beni bırakıp gitti. Bense duruyorum, yaşadığım şeyin şokuyla donakalmış bir vaziyette. Niye ki? Daha öncede aynısı olmadı mı? Oldu…Akıllanmıyorum ya da çok seviyorum… Bu sevgi de gözümü kör etmiş bir vaziyette ve önümü bile görmeme izin vermiyor. Sen beni zerre kadar umursamazken ben senin için kendimden vazgeçecek durumda buluyorum kendimi… Bambaşkayız biz, Asla aynı olamayacağımızı bilsem de yine de vazgeçemiyorum işte senden Seviyorum Tahmin edemediğin kadar fazla hem de Görmüyorsun, duymuyorsun Beni neden sevmiyorsun Bilmiyorum… Gerçekten hayatta yapmak istediklerimizin bir sınırı var mı? Hayal krumak kötü bir şey mi? Ne kadar hayalini kurduğumuz şeyin olmayacağını bilsek de bu hayal kurmanın yanlış olduğu anlamına mı geliyor? Kendi dünyamızda biraz olsun mutlu olmak ç...